Wczasy

wczasy, wakacje, urlop

Słowiński Park Narodowy - szlak północny

12 sierpień 2011r.

1. Szlak północny — nadmorski: ŁebaRąbkaŁącka GóraCzołpino — jez. Dołgie Wielkie — jez. Dołgie Małe — Rowy, zn. czerwone ok. 40 km Szlak prowadzi od Łeby przez Mierzeją Łebską do wsi Rowy. Odznacza się znacznym stopniem trudności ze względu na uciążliwy teren — wydmy, wzgórza, brak osiedli, miejsc noclegowych i wody pitnej. Może on być polecany tylko wytrwałym turystom o dużej sprawności fizycznej, przywykłym do pokonywania pieszo znacznych odległości. Brak jest możliwości posługiwania się rowerem z powodu ciężkich warunków terenowych. Szlak ten jest powiązany z głównym nadmorskim szlakiem, przebiegającym wzdłuż całego polskiego wybrzeża. Od szlaku odchodzą szlaki łącznikowe do szlaku żółtego (południowego) oraz do szlaku zielonego (biegnącego brzegiem morza do Łeby). Szlak rozpoczyna się w Łebie (5000 mieszkańców), dużym ośrodku wczasowym i porcie rybackim, położonym przy ujściu rzeki Łeby do Bałtyku. Od dworca PKP wędrujemy (wraz ze szlakiem zielonym) na zach. Po przejściu przez przejazd kolejowy dochodzimy do mostu na Łebie, łączącej jez. Łebsko z morzem. Obok mostu znajduje się przystań rybacka oraz pomost, od którego odpływają łodzie w kierunku wydm i do Kluk. Przed nami betonowa droga, która prowadzi na wprost do pola namiotowego, dalej do ośrodka turystycznego PTTK oraz na plażę. Kierujemy się w lewo drogą brukowaną, biegnącą przez bór sosnowy i po przejściu ok. 1 km docieramy do symbolicznej bramy Słowińskiego Parku Narodowego, przy której znajduje się tablica informacyjna i regulamin Parku. Dochodzimy do Rąbki (2,5 km), osady rybackiej i siedziby obwodu ochronnego Parku (leśniczówka), gdzie można uzyskać informacje dotyczące zwiedzania Parku. Tu znajduje się punkt informacyjny z odpowiednimi planszami. Do Rąbki można dojechać samochodem i zostawić pojazd na płatnym parkingu. Dalej można wędrować pieszo, ewentualnie można też skorzystać z komunikacji autobusowej PKS (dojazd do wyrzutni rakietowej). Za rogatką w Rąbce w prawo odchodzi czarny szlak łącznikowy do szlaku zielonego biegnącego brzegiem morza z powrotem do Łeby. Idziemy dalej na zach. betonową drogą wybudowaną w czasie II wojny światowej przez Niemców, wiodącą do dawnej wyrzutni rakietowej. Po lewej ciągnie się jez. Łebsko, niewidoczne z drogi, ponieważ zasłaniają je olszyny, zarośla brzozowe i wierzbowe, podmokłe łąki oraz szeroki pas oczeretów. Teren po prawej stronie drogi porośnięty jest borem sosnowym. Szlak przebiega przez rezerwat ścisły wydmowo-leśny "Mierzeja" (patrz: rozdz. "Ochrona przyrody i krajobrazu"). W rezerwacie znajdują się tzw. Białe Góry, największe pole wydm ruchomych z kulminacją Łąckiej Góry oraz Sowie Góry z interesującymi zagłębieniami śródwydmowymi i typową dla nich sukcesją roślinności. Nie wolno tu zbaczać z drogi z uwagi na ochronę przyległych obszarów. Betonową drogą przechodzimy ok. 3 km do znajdujących się przy jej końcu budynków dawnej wyrzutni pocisków rakietowych typu V-2, którą Niemcy zlokalizowali wśród wydm, jednak na szczęście nie zdążyli jej budowy ukończyć przed zakończeniem II wojny światowej. Obecnie mieści się tu placówka Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W sezonie turystycznym z Łeby do tego miejsca kursuje autobus PKS dowożący turystów w kierunku wydm ruchomych, największej atrakcji turystycznej w SPN. Do dawnej wyrzutni rakietowej dozwolone są także dojazdy autokarów z wycieczkami zbiorowymi. Kolejny czarny szlak łącznikowy prowadzi stąd do brzegu morza, do szlaku zielonego wiodącego z powrotem do Łeby. Do wydm ruchomych można stąd dotrzeć tylko pieszo, drogą leśną. Po lewej stronie ciągną się bagna porośnięte olszą i brzozą, po prawej bory sosnowe z mchami i borówką brusznicą w runie. Ok. 8 km od Łeby, pomiędzy pniami sosen, można już zauważyć jasne plamy piaszczystych wzgórz. Wzgórza te zbliżają się coraz bardziej do drogi, aż wreszcie góry piasku wdzierają się do lasu oraz na drogę. Jest to początek pasma wydm ruchomych. Widok zasypywanych przez piaski żywych drzew robi duże wrażenie. U stóp wydm sosny i brzozy zasypywane są od dołu, lecz dalej widać już tylko korony drzew wystających z piasku. Niektóre z nich są jeszcze żywe, inne już uschnięte. Przy silnie wiejącym wietrze ze szczytów i grzbietów wydm zrywa się mgiełka piasku, który wdziera się wszędzie i osadza na coraz to nowych obszarach. Te właśnie ruchy piasku powodują przesuwanie się wydm. Jest to zjawisko niezmiernie ciekawe, ale i groźne. Piaski zasypują nie tylko pola i lasy, lecz także domy i osiedla. Zasypaniu uległy w XVI w. stara Łeba i wieś Stara Chusta, zaś w XVIII w. wieś Łączki. W ciągu roku wydma przesuwa się przeciętnie ok. 10-12 m. Należy nadmienić, że droga, którą prowadzi szlak, biegła jeszcze kilkadziesiąt lat temu wzdłuż całego brzegu jez. Łebsko, obecnie jest w większej części zasypana. Skręcamy w prawo na szlak wyznaczony żerdziami i pokonując piaszczyste wzniesienia dochodzimy do grzbietu wędrującej wydmy, obserwując rozległe pola piaskowe. Szlak doprowadza do najwyższej ruchomej wydmy zwanej Łącką Górą (9 km), o wysokości 42 m. Wysokość wydmy ulega zmianie nawet o kilka metrów, w zależności od kierunków wiejących wiatrów. Ze szczytu Łąckiej Góry roztacza się piękny widok. W kierunku zach. rozciąga się piaszczysta pustynia z ciemniejącą daleko na horyzoncie, porośniętą kosodrzewiną, najwyższą w Parku Wydmą Czołpińską (55 m) z latarnią morską, na pd. jez. Łebsko, zaś za jeziorem, na pd. zach., ciemne wzgórza morenowe z najwyższym Rowokołem (115 m). Niezatarte wrażenie pozostawiają spotykane na trasie szczątki odwianych lasów oraz jeziorka śródwydmowe. Na zach. skraju Łąckiej Góry szlak czerwony przecina zagłębienie między wydmowe, fragment boru, wydmę szarą (barwa od warstewki próchnicy osadzającej się na powierzchni piasku), niewielką wydmę białą (ustalaną przez nadmorską roślinność rozłogową) i dochodzi do pięknej plaży położonej na płaskim brzegu morskim, formowanym przez fale wyrzucające piasek, który poszerza plażę lub niesiony wiatrem buduje wydmy. Szerokość plaży ulega zmianie w zależności od stanu morza i pory roku. Latem plaża jest szersza, w okresie jesienno-zimowym fale sięgają po wydmę przednią, wyrządzając znaczne szkody. Szlak zielony (spacerowy) skręca na wsch. i powraca stąd do Łeby — ok. 7 km. Szlak czerwony, którym dalej idziemy, prowadzi plażą na zach., w kierunku Czołpina. Po drodze napotykamy wyrzucone przez morze na brzeg liczne szczątki zwierzęce. Są wśród nich różne gatunki małży, najczęściej fioletowo-czarne omułki jadalne, przyczepione gromadnie do różnorodnego podłoża lub do pęków widlika. Licznie też występują skorupki sercówki jadalnej pięknie ornamentowane i różnorodnie zabarwione, używane często do wyrobu "pamiątek znad morza". Nad plażą i wodą szybują różne gatunki mew i rybitw. Na plaży spotykamy wyrzucane przez fale morskie rośliny oderwane od dna morza, podwodnych przybrzeżnych kamieni i pali umacniających brzeg. Są wśród nich różne glony: zielenice, brunatnice i krasnorosty. Najłatwiej rzucają się w oczy skłębione liście zostery morskiej. Jest to "trawa morska" o płożącej się łodydze i wstęgowatych liściach, niekiedy ponad 1-metrowej długości, na których osiedlają się inne drobniejsze rośliny. Na niektórych odcinkach plaży szczególnie obficie wyrzucany jest morszczyn pęcherzykowaty. Jest to glon należący do brunatnie, o widełkowato rozgałęzionej, taśmowatej piesze. Młode odcinki plechy są delikatne i wiotkie, starsze — skórzaste, grube i sztywne. Barwa zielona glonu jest maskowana przez brunatny barwnik fukoksantynę. Innym ciekawym, napotkanym okazem może być widlik. Jest to krasnorost oderwany od dna morskiego. Jego plecha jest utworzona z chrząstkowatych, obłych i wi-dełkowatych rozgałęzień o zabarwieniu zbliżonym do brunatnego, dzięki dwu maskującym zieleń barwnikom — czerwonej fikoerytrynie i sinoniebieskiej fi-kocyjaninie. Wśród plech morszczynu i widlika występują drobniejsze nitkowate, widełkowato rozgałęzione i poprzecznie prążkowane fragmenty rozróżki przezroczystej. Odmienny wygląd ma towarzyszący im również krasnorost rure-cznica czerniejąca o kępkowatej, utworzonej z wiotkich niteczek piesze. Na granicy przypływu i odpływu fal morskich, jak również na leżących pod wodą przedmiotach spotkać można glony — zielenice; najczęściej jest to taśma w postaci seledynowych wiotkich wstęg oraz gałęzatka, o formie nitkowatej, dość regularnie i gęsto rozgałęziona. Na plaży poza strefą oddziaływania fal morskich zjawiają się w niewielkich skupiskach pionierzy życia. Należy do nich honkenia piaskowa, niewielka roślina o drobnych łodygach z mięsistymi listkami ustawionymi w czterech szeregach. Honkenia wykazuje niezwykłą odporność na przysypywanie piaskiem. Zasypana, bardzo szybko rozrasta się i rozgałęzia, powodując zatrzymywanie piasku. Kwitnie w czerwcu lub lipcu. Jej drobne kwiaty mają barwę białą lub różową. Podobne wydmotwórcze właściwości posiada rukwiel nadmorska, zjawiająca się na krawędzi plaży zimowej. Pędy rukwieli mogą być wzniesione lub płożące się, liście mięsiste, a kwiaty drobne, wonne, barwy liliowej lub jasno-fiołkowej. Kwitnie od lipca do października. Również charakterystyczną dla plaży rośliną jest solanka kolczysta zaliczana do słonorośli, ponieważ dobrze znosi zasolenie gleby i doskonale przystosowała się do warunków nadmorskich. Z plaży szlak północny skręca na pd. zach. i przecinając wał wydmowy oraz drogę leśną podąża do Czołpina (ok. 26 km). Jest to osada związana z obsługą latarni morskiej, wybudowanej w 1874 r., na najwyższym zalesionym szczycie wydmy (55 m). Latarnia nie jest udostępniona do zwiedzania. W Czołpinie znajduje się parking i punkt odpoczynku z ławkami i wiatą. Osada stanowi punkt wypadowy dla turystów zmotoryzowanych ze Smołdzina lub wędrujących skróconą trasą szlaku północnego czy południowego, połączonych szlakiem czarnym. Przy parkingu znajduje się symboliczna brama do Słowińskiego Parku Narodowego. Ustawianie namiotów i biwakowanie jest tu zabronione. Pole namiotowe znajduje się we wsi Smołdziński Las (ok. 1,5 km szlakiem czarnym na pd.; PKS). Z Czołpina, w pobliżu latarni morskiej, szlak turystyczny czerwony biegnie dalej w kierunku jez. Dołgie Wielkie (ok. 28 km). Stąd można szlakiem łącznikowym czarnym udać się nad morze (ok. 1,5 km). Na szlaku czerwonym, opuszczając teren Parku, znów mijamy symboliczną bramę. Jez. Dołgie Wielkie jest malowniczo położone wśród wydm porośniętych borami bażynowymi, otoczone pasem olszyn. Brzegi są trudno dostępne ze względu na występujące pło torf owco we. Kąpiel w jeziorze jest zabroniona. Od jeziora na pd. odchodzi szlak łącznikowy czarny, prowadzący do wsi Smołdzino (PKS), gdzie łączy się ze szlakiem południowym, oznakowanym kolorem żółtym. Od skrzyżowania ze szlakiem łącznikowym czarnym szlak czerwony skręca drogą leśną na zach., dalej na pn. i ponownie na zach., przez lasy rezerwatowe do jez. Dołgie Małe (ok. 32 km). Jez. Dołgie Małe, jak sama nazwa wskazuje, jest mniejsze od Dołgiego Wielkiego, ale równie malowniczo położone, otoczone podmokłym lasem liściastym, w którym występują interesujące, rzadkie gatunki roślin. W tym jeziorze kąpiel jest również zabroniona. Jez. Dołgie Małe jest rezerwatem ścisłym (patrz: rozdz. "Ochrona przyrody i krajobrazu"). Od jeziora drogą leśną idziemy w kierunku zach. do wsch. brzegu jez. Gardno. W tym miejscu znajduje się odgałęzienie szlaku łącznikowego (oznakowanego kolorem czarnym), który podąża w kierunku wsi Gardna Wielka (ok. 2,5 km; PKS), gdzie łączy się ze szlakiem południowym żółtym. Przy odgałęzieniu szlaku czarnego zbudowana jest symboliczna brama Parku (ok. 150 m na pd.). Od wsch. brzegu jez. Gardno szlak północny czerwony biegnie drogą leśną wzdłuż pn. brzegu jeziora do miejscowości wczasowej Rowy (40 km; PKS), gdzie kończy się jego przebieg przez Słowiński Park Narodowy. W Rowach znajduje się strzeżone pole namiotowe, prowadzone przez Słupskie Przedsiębiorstwo Turystyczne "Przymorze".

ocena 4/5 (na podstawie 20 ocen)

Czas na wakacje z ukochaną.
wakacje, szlak turystyczny, Słowiński Park Narodowy - wody